Bogaty świat piw pszenicznych cz. 3

BELGIA

Belgowie także posiadają swoje piwa pszeniczne, przy czym tradycją piwowarską tego kraju jest wykorzystywanie pszenicy także w formie niesłodowanej (co w Niemczech jest zakazane).

Witbier/Biere Blanche

Tradycje warzenia belgijskich piw białych sięgają kilka wieków wstecz. Do ich warzenia, obok pszenicy, używano owoców oraz rożnych ziół dla nadania im charakterystycznego smaku. Nawet, gdy stosowanie chmielu rozpowszechniło się w Europie, w biere blanche, odgrywał on marginalną rolę (używano go z uwagi na właściwości bakteriostatyczne tej byliny). Z czasem, receptury ewoluowały, a realizacja ambicji kolonialnych europejskich państw przyczyniła się do upowszechnienia w Europie dotychczas nieznanych przypraw, które znalazły swoje zastosowanie także w tychże piwach. W nowoczesnej wersji witbiera, wykorzystuje się niesłodowaną pszenicę (ok. 50% zasypu), jasny słód pilzneński, a także można użyć niewielkiego dodatku owsa (do 10%). Dawniej, było to piwo fermentacji spontanicznej, a obecnie używa się drożdży dedykowanych do tego typu piw. Najważniejszymi przyprawami są kolendra i skórka gorzkiej pomarańczy curacao, ale nie są to jedyne przyprawy, jakich można użyć do nadania temu piwu jego charakterystycznego ziołowo-cytrusowego aromatu. Z powodzeniem można wykorzystać skórkę słodkiej pomarańczy, cytryny, limonki, kmin rzymski, rumianek, imbir, cynamon, kardamon, bądź anyż. Ważne jest, by smak piwa był zbilansowany. Chmiel użyty przy warzeniu „wita” też powinien uzupełniać jego charakter. Są to piwa lekkie, orzeźwiające. Posiadają jasną barwę, cechuje je mętność, wysokie nasycenie CO2 i bujna piana. Ekstrakt początkowy wynosi 11-12,5°P, a zawartość alkoholu - 4,5-5,5% obj.

Historia tego stylu nierozłącznie łączy się z marką Hoegaarden, uważaną za najsłynniejszego witbiera na świecie oraz postacią Pierra Celis’a, dzięki któremu biere blanche został wskrzeszony, po tym, gdy jeden z ostatnich browarów produkujących piwo białe został zamknięty w 1957 roku. Brouwerij Tomsin (bo o nim mowa) znajdował się w niewielkiej miejscowości położonej na wschód od Brukseli, która nazywa się Hoegaarden. Jeszcze na przełomie XIX i XX wieku w Brabancji, której stolicą jest miasto Leuven, warzono kilkadziesiąt różnych białych piw.

Jak już wspomniałem, historia witbiera splata się z postacią mleczarza i handlarza bydłem, który w pewnym momencie swojego życia postanowił przebranżowić się i zostać piwowarem. Piere Celis żył w latach 1925-2011 i to dzięki niemu biere blanche nie został zapomniany. Według opowieści samego P. Celisa o tym, że zaczął warzyć piwo zadecydował przypadek. Pewnego wieczoru popijał piwo ze znajomymi i jeden z nich zaczął rzewnie wspominać dawne czasy i piwo, jakie wtedy warzono. Dla Piere’a był to impuls, by powrócić do tradycji i uchronić ją przed zapomnieniem. Było to o tyle łatwe, że młody Piere często pomagał w browarze Tomsin i całość procesu wytwarzania piwa nie stanowiła dla niego żadnej tajemnicy. W 1966 roku Piere Celis uwarzył swoje pierwsze piwo. Był to okres kiedy prowadził już legalną działalność gospodarczą jako piwowar, ale nie dysponował jeszcze żadnym zapleczem lokalowo-sprzętowym, przez co pierwszą warkę uwarzył z pomocą ojca w stodole. W tym samym roku przy finansowym wsparciu ze strony ojca, Piere Celis zakupił nieczynny browar Tomsin, który nazwał De Kluis (Pustelnia) i w którym rozpoczął warzenie swojego witbiera. Interes kwitł do momentu, gdy dobrą passę przerwał pożar browaru w 1985 roku. Piere Celis niestety nie ubezpieczył go, przez co nie mógł liczyć na jakiekolwiek odszkodowanie. Pomoc zaoferowała duża spółka InterBrew, która obecnie działa na rynku jako InBev. Z pieniędzy tejże spółki dokonano odbudowy browaru, a sam Piere Celis miał w tym przedsięwzięciu 40% udziałów. Z czasem zostały one przez Celisa sprzedane, a on sam wyemigrował do Teksasu, gdzie założył Celis Brewery. Browar ten sprzedawał w Ameryce piwo o recepturze takiej jak Hoegardeen, ale pod nazwą Celis White. Na decyzję o odsprzedaniu udziałów i wyjeździe do Stanów Zjednoczonych w 1987 roku miał wpływ fakt silnego lobbingu ze strony InterBrew, by zmodyfikować recepturę piwa, tak aby piwo stało się bardziej masowe. Wielu znawców piwa uważa, że po 1987 roku jakość piwa z Hoegardeen pogorszyła się. Obecnie, wiele belgijskich browarów posiada w swojej ofercie biere blanche, a sam styl popularny jest także poza granicami Belgii. Rozwój piwowarstwa rzemieślniczego przyczynił się do eksperymentowania ze stylem, przez co chociażby na polskim rynku istnieją ciekawe wariacje dotyczące witbiera. Jedną z nich jest „Viva la Vita!” z Browaru PINTA, która określana jest jako imperial witbier, czyli piwo o nieco wyższym ekstrakcie i poza standardowymi przyprawami, jego aromat wzbogacony jest przez amerykańskie odmiany chmielu, wnoszące do smaku jeszcze więcej aromatu cytrusów i owoców tropikalnych, tak spójnych z aromatami znanymi z klasycznych wariantów tego stylu. Innym ciekawym przykładem jest piwo „Dwa Smoki” z Pracowni Piwa. Jest to witbier IPA, czyli relatywnie mocno chmielony Wit (jak na ten styl), co daje piwu dodatkowy pazur, choć skutecznie zakrywa, to z czego to piwo słynie (przynajmniej tak było z warką, którą piłem w sierpniu zeszłego roku). Piwa białe w stylu belgijskim cieszą się zainteresowaniem na Ukrainie, gdzie można znaleźć kilku przedstawicieli tego rodzaju piw na tamtym rynku np.: Oboloń Biłe. 

Lambic

Jest to bardzo ciekawy styl, w którym obok jasnych słodów jęczmiennych, 30-35% zasypu stanowi niesłodowana pszenica. Jest to piwo określane jako „piwo dzikie”, które fermentuje przy pomocy dzikich drożdży (Bretanomyces bruxellensis, Bretanomyces lambicus), a nie ich szlachetnych kuzynów (Sacharomyces cerevesiae). Jest to piwo fermentacji spontanicznej, której „sprawcami” są komórki drożdżowe obecne w powietrzu i przenikające do brzeczki, a nie gęstwa zadana przez piwowara. Dzikie drożdże nadają piwu winne posmaki i aromaty cierpkich owoców. Piwa warzone z ich udziałem są też bardziej wytrawne, ponieważ drożdże dzikie w odróżnieniu od ich szlachetnych kuzynów, fermentują także dekstryny. Historycznie piwa te warzone były w okolicach Brukseli, w dolinie rzeki Senny. Lambic warzono w okresie jesiennym, a następnie w browarze otwierano wszystkie okna, by do kadzi z brzeczką dostały się zarodniki dzikich drożdży, żeby rozpocząć fermentację alkoholową. Obok drożdży, do brzeczki przedostawały się inne mikroby (w tym bakterie kwasu mlekowego), przez co smak piwa jest bardzo kwaśny. Piwa nie warzono latem, ponieważ w owym okresie w powietrzu znajdowało się o wiele więcej zarodników mikroorganizmów, które nie były pożądane. Obecnie, rozwój mikrobiologii pozwolił na wyizolowanie szczepów belgijskich dzikich drożdży i można je kupić bez większego problemu w sklepach piwowarskich. Czysty lambic jest jasny, cierpki i wytrawny w smaku z silnymi aromatami owocowymi. Inną cechą tego piwa jest jego wysokie wysycenie dwutlenkiem węgla. Jest to piwo, w którym chmiel odgrywa marginalną rolę. Gęstość tego rodzaju piw wynosi od 8-15°P i zawartości alkoholu od 2-7% obj. Istnieje kilka wariantów tego piwa:

Geueze – kupaż piwa dojrzałego z młodym,

Faro – aromatyzowane kandyzowanym cukrem,

Kriek – lambic z dodatkiem wiśni,

Framboise – z dodatkiem malin,

Cassis – z dodatkiem porzeczek,

Pêche – z dodatkiem brzoskwiń.

Wielu nowoczesnym lambikom zarzuca się, że zatraciły dawny charakter. Nie są już tak kwaśne, a tradycyjne owoce zastępuje się egzotycznymi, co gorsza substytut owoców często stanowią syntetyczne syropy.

POLSKA

I Polacy mogą pochwalić się swoim piwem pszenicznym, chociaż dzisiaj nie jest produkowane w miejscu, z którego się wywodzi. Na szczęście, sytuacja w tej kwestii jest bardzo dynamiczna i wszystko wskazuje na to, że już niedługo piwo grodziskie, bo o nim mowa, powróci na rynek. Grodzisk Wielkopolski to niewielkie miasto położone w zachodniej Wielkopolsce. W historii tego miasta piwo odegrało znaczącą rolę. Pierwsze wzmianki o istnieniu browarów w Grodzisku pochodzą z 1426 roku, a pierwszy wiarygodny dokument dotyczący grodziskiego piwowarstwa, datowany jest na rok 1601. Był to statut cechu piwowarskiego, nadany przez Jana Ostroroga, właściciela miasta w owym czasie. Sam cech istniał do początku XIX wieku. Receptura piwa na przełomie wieków ulegała modyfikacjom i ta najbardziej znana, uważana za klasyczną, pochodzi z początku XX wieku. Szczyt popularności piwa grodziskiego przypadł na okres międzywojenny, kiedy to Zjednoczonymi Browarami Grodziskimi S.A., zarządzał Antoni Thum (1889-1951). W owym czasie, piwo z Grodziska Wielkopolskiego eksportowane było do 37 krajów i cieszyło się wielkim poważaniem. Zagranicznymi nabywcami tego piwa były kraje afrykańskie, bo ponoć dobrze znosiło tamtejszy klimat, a także państwa takie jak: USA, Chiny, czy Singapur. Antoni Thum planował rozbudowę browaru, by zwiększyć moce wytwórcze, jednak jego plany pokrzyżował wybuch II wojny światowej. Po wojnie, w 1950 roku browar został znacjonalizowany. W czasach socjalizmu piwo grodziskie nie odzyskało przedwojennego blasku. Nie było eksportowane, a sam browar borykał się z problemami finansowymi. Próbowano polepszyć sytuację browaru, wprowadzając do oferty nowe piwa, jednak na niewiele się to zdało. W drugiej połowie lat osiemdziesiątych XX wieku, planowano rozbudowę i modernizację grodziskich zakładów piwowarskich, jednak ostatecznie plan ten nie został zrealizowany. W 1993 roku właściciel browaru w Grodzisku Wielkopolskim – Lech Browary Wielkopolski S.A. - podjął decyzje o zamknięciu zakładu w Grodzisku. Głównym argumentem w tej kwestii była nierentowność zakładu oraz zbyt kosztowny proces warzenia piwa grodziskiego. Ostatnie butelki z piwem grodziskim wyjechały z browaru w marcu 1994 roku.

Pomimo upływu dwudziestu lat niebytu piwa grodziskiego na rynku, nie zapomniano o nim. Sam styl cieszy się dość dużym zainteresowaniem. W Polsce i za granicą warzone są piwa na wzór grodziskiego oryginału. Niektóre z nich warzono na oryginalnych, grodziskich drożdżach. Perspektywa powrotu tego piwa na rynek jest bardzo budująca i napawa optymizmem. Wszak piwo grodziskie to piwowarski skarb Polski i jedyny rdzennie polski styl piwny. Z polskich przykładów piw nawiązujących do grodziskiego, podać można „A’la Grodziskie” z Browaru PINTA, czy „Imperial Grodzisz” z Browaru Artezan. Niedawno swoją wariację tego stylu wypuściła podkrakowska Pracownia Piwa, a piwo to zwie się „Smoked Cracow”. Z zagraniczny wypustów, ciekawa pozycja było piwo uwarzone przez browar Jopen z Haarlem.

Czym charakteryzowało się oryginalne piwo grodziskie?

Było to lekkie piwo o ekstrakcie początkowym wynoszącym 7,7°Blg. Zawartość alkoholu w tym piwie wynosiła circa 3% obj. W zasypie wykorzystywano 100%  jasnego słodu pszenicznego, wędzonego dębowym drewnem. Do fermentacji piwa używano własnego szczepu drożdży, a jeszcze innego do refermentacji w butelkach. Grodziskie było bardzo mocno gazowane, co powodowało problemy w postaci wypieniania się piwa po otwarciu butelki, a nawet zdarzało się, że ciśnienie osmotyczne rozsadzało szklane opakowania. Było to piwo pszeniczne, które było klarowane przy pomocy karuku (rybiego kleju), czyli sproszkowanych pęcherzy pławnych ryb z rodzaju jesiotrowatych. Zawarty w karuku kolagen, powodował, że wraz z białkami wytrącały się osady. Do piwa było dedykowane wąskie szkło na nóżce, rozszerzające się ku górze. Było to piwo o niezbyt wysokim poziomie goryczki (20-22 IBU), jednak sporo ludzi wspomina piwo grodziskie bardziej jako goryczkowe niż wędzone. Do produkcji piwa wykorzystywano słynną wodę grodziską.

STANY ZJEDNOCZONE

Za Oceanem, w latach 80-tych XX wieku, narodził się nowy styl piwny - American Wheat Pale Ale, zwany często Amercian Wheat. Do jego powstania przyczyniły się: wzrost popularności piwowarstwa rzemieślniczego w tym kraju oraz „boom” na piwa pszeniczne w Niemczech. Uznaje się, że pierwszym piwem uwarzonym w tym stylu było „Summer Beer” z Anchor Brewery, znajdującego się w San Francisco. Piwo uwarzono w 1983 roku z okazji piątej rocznicy powstania browaru, uważanego za jedną z ikon amerykańskiej piwnej rewolucji rzemieślniczej. Amerykańskie piwa pszeniczne różnią się pod kilkoma względami od swoich niemieckich kuzynów. Po pierwsze – do ich produkcji wykorzystuje się drożdże do piw ale, a nie specjalne szczepy do Weissbier, przez co ich smak jest znacznie mniej estrowo-fenolowy. Stosowana jest różna ilość słodu pszenicznego w zasypie (od 25-70%), ponieważ amerykańskie prawo nie stosuje takich obostrzeń jak przepisy niemieckie. W American Wheat znacznie bardziej akcentowana jest obecność chmielu, chociaż nie są to piwa szczególnie goryczkowa (15-30 IBU). Filtracja jest opcjonalna, ale często stosowana. Gęstość początkowa może wynosić od 9 do 13 Blg, a zawartość alkoholu od 4-5,5% obj. Jest to styl niezbyt popularny w Polsce, ale dobrym przykładem na rodzimym rynku jest piwo „Hey Now” z podkrakowskiej Pracowni Piwa. Zgodnie z założeniami stylu ma być o piwo lekkie, sesyjne i gaszące pragnienie w lenie gorące dni.       

Jak widać, piwo pszeniczne posiada niejedno oblicze, które najczęściej warunkuje tradycja jego wytwarzania. Wiele z nich to napoje o znacznie dłuższej historii niż najpopularniejszy w dzisiejszych czasach jasny lager. Niektóre z tych piw są bardzo łatwo dostępne, a inne nabyć można tylko w sklepach specjalistycznych. Część z nich ma się dobrze i cieszy ustabilizowaną pozycją na rynku, a przyszłość niektórych wydaje się niepewna. W wielu przypadkach gdyby nie ludzki upór, determinacja oraz wiara w powodzenie ratowania lub przywrócenia konkretnego stylu, niektóre piwa mogłyby na stałe zniknąć z piwnej mapy świata. Warto to docenić. Jeśli lubisz piwa pszeniczne, zachęcam do wybrania się do specjalistycznego sklepu piwnego i zaopatrzenia się w konkretnych przedstawicieli różnych odsłon piw na bazie pszenicy. Potem nie zostanie już nic innego jak delektować się ich smakiem. Czy to nie przyjemna forma zdobywania wiedzy?  

Bogaty świat piw pszenicznych cz. 2

Inne niemieckie piwa pszeniczne, niemieszczące się w powyższej klasyfikacji, to Berliner Weisse i Gose. Są to trunki o silnie lokalnym i endemicznym charakterze, do których produkcji używa się surowców niespotykanych nigdzie indziej w Niemczech.

Berliner Weisse

Jest to piwo pszeniczne, o ekstrakcie początkowym wynoszącym 7-8°P, co czyni je bardzo lekkim (zawiera 2,5-3% alkoholu obj.). W skład zasypu piwa wchodzi od 25-50% słodu pszenicznego, resztę stanowi słód pilzneński. Nazwa piwa jest prawnie chroniona, przez co Berliner Weisse może być warzone tylko w Berlinie i jego bezpośredniej okolicy (analogicznie, jak piwo kolońskie). Do produkcji piwa wykorzystywane są bakterie kwasu mlekowego (Lactobacillus delbrückii), których szczep został wyizolowany w latach 30-tych przez Maxa Delbrücka (laureata Nagrody Nobla). Piwo z uwagi na swój kwaśny i cierpki smak spożywane jest najczęściej z dodatkiem syropów: owocowych (mit Schuss) albo ziołowym o smaku marzanki wonnej (Waldmeister). Piwo w Berlinie sprzedawane jest tylko w butelkach o pojemności 0,33l. Jest ono refermentowane i mocno wysycone dwutlenkiem węgla. Serwuje się je w naczyniach o kształcie pucharu, którego pojemność jest dwa razy większa niż butelki, po to, aby było wystarczająco dużo miejsca dla piany. Berlińczycy uważają to piwo za najlepiej gaszące pragnienie na świecie w letnie, gorące dni. Sama geneza powstania Berliner Weisee, owiana jest mgłą tajemnicy. Według jednej z teorii, jest to piwo, które powstało jako odpowiedź na modne w XVI wieku Halberstädter Broihans, które było kwaśnym i ciemnym piwem pszeniczno-jęczmiennym. Według innej, piwo powstało na skutek zderzenia się lokalnej tradycji piwowarskiej, ze zwyczajami przyniesionymi przez hugenockich imigrantów, którzy przybyli w okolice Berlina w XVI wieku, uciekając przed prześladowaniami religijnymi,  a w których tradycji piwowarskiej kwaśne piwa takie jak: lambic lub Flanders Red Ale, były głęboko zakorzenione. W 1809 roku, napoleońscy żołnierze okupujący Berlin mieli powiedzieć o tamtejszym piwie, że jest ono „szampanem północy”. W XIX wieku, piwo tego typu warzono w 700 browarach znajdujących się w Berlinie, a obecnie jego udział na rynku jest marginalny. Piwa pod marką Berliner Kindl Weisse warzone jest przez Berliner-Kindl-Schultheiss-Brauerei GmbH, należący do Radeberger Gruppe, której właścicielem jest koncern Dr Oetker.

Gose

Piwo pszeniczne wywodzące się z Saksonii. Jego tradycja sięga kilkaset lat wstecz. Podobnie do Berliner Wesisse, czy belgijskich piw fermentacji spontanicznej (lambic), jest to piwo kwaśne za sprawą bakterii kwasu mlekowego, wykorzystywanych przy fermentacji piwa, które przyprawiane jest dodatkiem kolendry i… soli. Zasyp piwa stanowił w wersjach pierwotnych w ponad 50% słód pszeniczny. Ekstrakt Gose waha się w granicach od 9 do 13,5°P, a alkohol – 3-5% obj. Nazwa piwa wywodzi się od rzeki Gose, przypływającej przez miasto Golsar, które jest kolebką tego piwa, jednak dziś to kwaśno-słone piwo jest bardziej utożsamiane z Lipskiem. Stało się tak na skutek zaszłości historycznych. Goslar było miastem, którego źródło dobrobytu stanowiły ulokowane w jego pobliżu kopalnie (srebra, miedzi, cynku i ołowiu). Działalność górnicza powodowała, że do wód rzeki Gose przedostawały się różne związki chemiczne, zmieniając smak wody na słony, co miało wpływ na smak piwa, zwłaszcza, że część wody przy warzeniu wyparowywała, wzmacniając tym samym słony posmak trunku. Poza tym, Goslar było ważnym ośrodkiem piwowarskim, cieszącym się dobrą sławą. W wieku XVIII miasto zaczęło podupadać na skutek kurczenia się zasobów naturalnych, które były dotychczasowym źródłem dobrobytu jego mieszkańców, przez co niektórzy piwowarzy przenieśli się do Lipska, w którym Gose było piwem powszechnie znanym i cenionym. Z danych historycznych wynika, że już od roku 1738, Gose warzone było w Lipsku. Lipskie Gose (Leipziger Gose) w szybkim tempie zdobyło pozycję dominującą na lokalnym rynku i w 1826 rada miejska w Goslar podjęła decyzję o zaniechaniu produkcji Gose w tym mieście. W okresie świetności tego piwa, czyli na początku XX wieku, w Lipsku działało około 80 karczm serwujących lokalny kwaśno-słony trunek i to właśnie dlatego nowożytne Gose zaczęto zwać Leipziger Gose, a przez to jednoznacznie kojarzyć z Lipskiem. Niestety, tragiczne dzieje XX-wiecznej Europy miały znaczący wpływ na los tego piwa i nieomal, doprowadziły do jego zniknięcia ze sceny piwowarskiej tego regionu. Szczęśliwym trafem, zawsze znalazł się ktoś pielęgnujący tradycję warzenia tego piwa oraz osoby chętne do nauki sztuki jego wyrobu, przez co piwo to nie zostało zapomniane. Obecnie, w Lipsku i Goslar warzeniem Gose zajmują się browary restauracyjne i rzemieślnicze. Receptury zostały zmodyfikowane, w stosunku do tych z początku ubiegłego wieku. Warto w tym miejscu wspomnieć o kilku ciekawostkach związanych z tym słonym piwem. Po pierwsze, kiedy zaczęto je butelkować, używano butelek o bardzo specyficznym wyglądzie. Były one płaskie, miały półkolisty kształt i wieńczyła je ponad 20 centymetrowa, zwężająca się ku górze szyjka. Piwo było refermoentowane w butelkach, a uwalniający się dwutlenek węgla podnosił drożdże ku górze, przez co komórki drożdżowe tworzyły naturalny korek (zamknięcia patentowe wprowadzono znacznie później). Barman, podając piwo w karczmie, jednym i płynnym ruchem pozbywał się drożdżowej czapy, która lądowała gdzieś na podłodze lokalu. Specyficznym toastem wznoszonym podczas picia tego piwa jest „Goseanna”, będąca parafrazą hebrajskiego słowa „Hosanna” znaczącego tyle co radość lub uwielbienie. Piwo podawane jest albo w pucharach, tak jak Berliner Weisse, lub w wysokich cylindrycznych naczyniach, przypominających swym kształtem kolońskie Stange. Swoją interpretację tego piwa w zeszłym roku przedstawił Browar Artezan. Można było skosztować tego piwa między innymi na zeszłorocznych Poznańskich Targach Piwnych.  

 Źródło: http://www.leipziger-gose.com/home.html

Warto spróbować też piw pszenicznych, które w ogóle wymykają się jakiejkolwiek klasyfikacji, ale mogą stanowić ciekawe uzupełnienie dla zgłębiania wiedzy na temat tego rodzaju piw.

Leikeim Steinweisse – o samym piwie kamiennym i Leikeim pisałem przy okazji Steinbier z tego browaru, ale bazującego na słodzie jęczmiennym. Co jest w tym piwie specyficznego? Opiera się ono na archaicznym sposobie jego wyrobu, polegającym na warzeniu go w drewnianych kadziach, co wiąże się z tym, że nie można używać wtedy ognia. Zatem, aby dostarczyć odpowiednią ilość ciepła do brzeczki, wrzucane są do kadzi z nią gorące kamienie. Wskutek tego, smak piwa mocno się karmelizuje a jego barwa staje się ciemniejsza. Po schłodzeniu się kamieni, były one usuwane z brzeczki, by po pewnym czasie znowu się w niej znaleźć, ponieważ na ich powierzchni, na resztkach cukru zaczynały namnażać się drożdże. W czasach dzisiejszych metoda ta nie jest powszechna z uwagi na duże nakłady czasu i pracy jakich wymaga.

Schlenkerla Rauchbier Weizen –  pszeniczne piwo o bardzo silnym aromacie wędzonym, nasuwającym skojarzenia z wędzonymi wędlinami. Piwo bardzo specyficzne, albo się je polubi, albo już się do niego nie wróci. „There’s no other way” jak śpiewał zespół Blur.

Schneider-Weisse TAP5 Meine Hopfenweisse – koźlak pszeniczny, ale sowicie chmielony, przez co jest to piwo wymykające się spod sztywnych ram stylu. Treściwe, ze sporą ilością estrów i fenoli, okraszonych konkretną goryczką. Warte spróbowania. Łączy w sobie treściwość koźlaka z poziomem nachmielenia, którego nie powstydziłoby się niejedno India Pale Ale.  

Amerdinger Weißbierpils – nie piłem tego piwa, ale jako ciekawostkę, można o nim wspomnieć. Opatentowany przez wytwórcę sposób kupażu pilsa i weizena w proporcji 50/50. Sam jestem ciekaw jak takie połączenie smakuje, zwłaszcza, że można taki eksperyment wykonać samemu w domu. Nie liczyłbym na „bombowy” efekt i fajerwerki.